Ik kan niet anders/mijn vader

Zo’n einde-van-het-jaar relaas. Ik doe het bijna elk jaar. Niet persé voor de likes of de reacties. Maar omdat schrijven me altijd oplucht op de een of andere manier. Vaak neem ik me voor om het niet te doen. Of om het wel te doen, maar dan niet online te zetten. En toch gebeurd ook dat bijna altijd toch wel. Gaat het dan toch om de likes? Om de ‘aandacht’? Om ‘weer even in de picture te staan’? Misschien wel. Misschien blijft dat toch een bepaalde behoefte binnen in mij. Of misschien is het omdat ik hoop dat mensen me dan misschien een beetje beter begrijpen. Zoals zoveel jaren twijfelde ik ook dit jaar weer. Zoals ik al zo vaak getwijfeld heb. Alleen net zo vaak voel ik me zoals ik me vandaag voel op oudjaarsdag en lucht het schrijven zo op. Hoe voel je je dan, Marion? Nou, melancholiek, verdrietig, dankbaar, blij. Zo’n mengeling van van-alles-en-nog-wat. De tijd vliegt me door de vingers en dit jaar ben ik me daar ineens zo extra van bewust. En hoewel ik dat andere jaren prima hebben kan, dit jaar gewoon effe niet.

Ik weet natuurlijk heel goed hoe dat komt. In de laatste maanden van dit jaar werd een bang vermoeden rondom het welzijn van mijn vader kneiterhard bevestigd. Na een verschrikkelijke dag waarin hij van onderzoek naar onderzoek ging en onze emoties zwaar op de proef werden gesteld kwam dan ‘het vonnis’: Meneer Apeldoorn heeft Fronto Temporale Dementie. FTD neemt je ‘zijn’ van je af. Dat wat en wie je altijd was snoept FTD genadeloos, stukje bij beetje en in een veel te snel tempo helemaal van jou en je geliefden af. Al je dromen, je passies, je interesses, je reserves, je begrenzing, je tact, je trots, je humor, je zelfstandigheid, je emoties: alles wordt opgeslokt door het monster van dementie. En natuurlijk zagen we al zolang dat er ‘iets’ was. Herkende mijn broer en ik onze vader niet meer in de man die voor ons stond. Mijn moeder haar man niet meer. Zijn omgeving stond voor raadsels en zorg over mijn lieve vader overheerste. Hij zelf was continue in verwarring en zo onzeker omdat hij maar niet snapte waarom mensen ineens zoveel moeite hadden met hem. En ook zijn fysieke achteruitgang werd en wordt elke keer weer zo snerpend scherp zichtbaar. Is elke keer weer zo oorverdovend confronterend.

In alle eerlijkheid vind ik het ontzettend moeilijk om nu naar mijn vader te kijken. De man die oprecht het hoofd van het gezin was. Alles maken kon dat zijn ogen zagen. Van elektriciteit aanleggen, tot badkamers verplaatsen. Eigenhandig dat oude huis aan de Burchtweg heeft verbouwd. Elke. vakantie.weer. Die na 12 jaar verbouwen met een gehuurde caravan met ons naar Hongarije reed voor mijn eerste buitenlandse vakantie. (we kwamen nauwelijks de heuvels op met die auto!) De man die me op zaterdagavond op mijn hart drukte UITERLIJK om half een buiten om de hoek van Chez te staan. En elke 5 minuten te laat betekende de volgende keer een half uur eerder thuis moeten zijn. Dus ik stond elke keer trouw 5 minuten voor tijd op die rot hoek. En elke keer stond hij daar op mij te wachten. De man die door weer en wind ’s ochtends vroeg op zijn zündapp naar zijn werk reed. Die op vrijdagavond ons zakgeld uitbetaalde van zijn overwerk-zakje. Met wie ik teut in een chinees restaurant een hele Bert Visscher conference naspeelde totdat zelfs het personeel achter de bar in een deuk lag. Die Sinterklaas speelde op zijn werk. Ik mis hem zo.

Maar dat wás niet alleen mijn vader. Dat ís nog steeds mijn vader.. Maar ik vind het moeilijk. En de toekomst is onzeker. Hoe zal het verder gaan. En wat betekent het uiteindelijk voor mij en mijn broer. Angstige vooruitzichten…

Mijn broer.. In elke moeilijke situatie zijn lichtpuntjes te vinden. En dit is een grote. Mijn broer en ik zijn door deze gezamenlijke zorg zoveel dichterbij elkaar gekomen. Onze gezinnen zoveel meer met elkaar verbonden. We zijn vrienden geworden en delen ook weer in een gezamenlijke vriendengroep. Hierdoor brengen we veel tijd door samen en dat stemt mij zo ontzettend dankbaar.

Ook mijn moeder moet en mag ik niet vergeten. Wat zij zo voor haar kiezen krijgt is niet mals en het voelt soms zo machteloos dat er nu nog zo weinig is waarmee zij praktisch geholpen kan worden. Eerst moet alles natuurlijk worden opgestart en dat hebben we liever gisteren dan morgen geregeld. En ook zij kampt met fysieke belemmeringen. Haar doof zijn, haar twee vormen van reuma. Het valt niet mee. Ze zoekt naar een weg die voor haar en mijn vader nog goed te bewandelen is. Maar we weten ook dat de situatie zo verrekte snel veranderd dat het ritme dat eindelijk lijkt te passen ineens weer wringen gaat en je wéér op zoek moet. Dood vermoeiend. En onze mogelijkheden zijn ook maar zo beperkt binnen onze jonge en drukke gezinnen waarin we zelf nog zo nodig zijn..

2017.. Raar jaar. Moeilijk jaar. Mooi jaar. Want wat mocht ik zíngen… En dat wilde ik zo graag.. Wat mocht ik God opzoeken. En ik heb Hem soms ook echt mogen vinden. En wat vecht ik soms met Hem. Maar ik mag weten dat Hij bij alles in mijn leven is. Het zou prettig zijn als ik dat ook echt zou mogen vóelen 😉 , maar desalniettemin mag ik het wéten. En daarop vertrouwen. Moeilijk is dat soms, of zelfs soms ronduit twijfelachtig maar ik ben in ontwikkeling hè.. Dan mag je het moeilijk vinden. Wie weet wat 2018 in dat opzicht nog brengt. En hoewel aan het einde van 2017 de dankbaarheid voor mijn gezin, mijn fantastische vrienden, mijn werk en alle Zegeningen echt wel overheerst mag 2018 wel komen. Ik zie er naar uit. Want dat 2017, nee, dat was hem niet echt..

Zingen voor gave mensen

Dat deed ik, gisteravond. De dag voor de mantelzorgers werd voor zorgers van Urk afgesloten met een feestelijke avond vol workshops, creativiteit én muziek. Samen met Rik en Ted verzorgde ik een fijn muzikaal uurtje. Dit werd gevolgd door een workshop zingen (o.l.v. Ellen Zieleman) voor de mantelzorgers. Daarna brachten we onze muzikale dank over aan hen door middel van een lied waarvoor speciaal voor hen een nieuwe tekst is gemaakt. Het was fijn te merken dat men er van genoot en dat er hier en daar een traantje te zien was. Het voelt goed wanneer we dit voor deze doelgroepen mogen doen en we daarna de lieve reacties in ontvangst mogen nemen.


Ook zit ik weer middenin twee koorprojecten (Praise United XL en Vier Maten Glimlach) en zal ik ook in ‘mijn eigen kerk’ (het voelt nog een beetje gek wanneer ik dat zeg, omdat ik nog niet zo lang deze kerk bezoek) tijdens de kerstnachtdiensten wat gaan zingen. Ik merk dat ik het gewoon weer heerlijk vind om zo veel met muziek bezig te zijn. Zelf ook weer op de planken te staan en zo ontzettend veel te leren. Op zanggebied merk ik dat met name het mogen zingen met Martin en Henk tijdens de koorprojecten me passen als een jasje. Ik geniet er van en vorm steeds meer dromen in mijn hoofd waarvan ik alleen maar hopen kan dat ze ooit eens uitkomen.

En dan is er natuurlijk nog mijn geliefde Theatergroep Noordoostpolder. Vanmorgen kwamen we voor het eerst weer even samen als bestuur. Vanaf januari zullen de schrijfsessies weer beginnen en hopen we een mooi, muzikaal script te mogen maken voor alweer de derde voorstelling. Omdat ik zelf ook weer zo actief ben en ook mijn mede bestuursleden drukker zijn geworden hebben we het met elkaar gehad over de verschillende taakverdelingen. Ik geniet zo enorm van het zélf weer zingen dat ik daaraan zeker óók prioriteit wil kunnen blijven geven. Wat is het dan fijn in een team te mogen werken die je én met de beide benen op de grond houdt én je de vrijheid gunt om dromen na te jagen.

Dit laatste geldt niet in de minste plaats voor die lieve man van mij. Die man die mij ook alle ruimte en vrijheid gunt. Die er is, als ik er niet ben. Die ziet dat ik zo gelukkig word van dat wat ik doe. Dat zingen net zo bij mij hoort als de krullen op mijn hoofd. Dat ik echt niet zonder kan. Hij kent mij. En houd desondanks van mij (hoe bestáát het! 🙂 ) En door hem ben ik, ik..

Concert Vier Maten Glimlach: 3 december 2016 Posthuis Theater Heerenveen

Concert Praise United XL: 17 december 2016 IJsselhallen, Zwolle

Ticket verkoop: AT-Tickets

Maak jij de keuze?

Heb je al eens nagedacht,
Over morgen?
Over, of we verder gaan?
En of we als mensen
nog samen kunnen bestaan?

Als het zwartste zwart
geen spoortje grijs bevat.
En een mens een mens
niet langer lief meer had.
Als omzien
ver weg is uit het zicht.
Hoe wordt het dan morgen
ooit weer licht?

Heb je al eens nagedacht
over wie jij bent?
En wie jij meeneemt naar die dag
die niemand nu nog kent?
Als morgen bang en boos is.
Ben jij dat dan ook?
Leef je in het donker
onzeker, zonder hoop?

Neem je woede mee?
Wraak?
Intense haat?
Neem je angsten mee.
Als je naar morgen gaat?

Wordt morgen dan weer zonnig?
Door jouw wanhoop
jouw verdriet?
Is er iets dat dan nog kleur krijgt
als de mens
alleen nog maar vergelding ziet?

Maak jij vandaag de keuze?
Een dapper, groots besluit.
Dat het zwarte van vandaag
voor eeuwig buitensluit.
Dat het niet gaat om jouw gelijk.
Of jouw idee van recht.
Of omdat die ander
z’n eigen lot al had beslecht.
Maar een keuze voor vertrouwen.
Voor loslaten van haat.
En een hart dat zonder oordeel
voor een ander open staat.

Heb je al eens nagedacht,
Over morgen?
Over, hoe we verder gaan?
En hoe jij als mens
toch naast een ander kan gaan staan?