Praise United

Of het, nu ik voor de tiende keer meedoe, niet een beetje gaat vervelen. Ik begrijp de vraag op zich wel. Maar het antwoord is volmondig -nee-. Bij elke nieuwe start ben ik een beetje nerveus. Geen nare nervositeit, meer verwachtingsvolle nervositeit. Alsof je bij iemand die je nog niet kent op bezoek gaat. Je komt op bezoek in een kerkgebouw van een gemeente. Ontmoet daar de mensen van die gemeente en die van omliggende gemeenten. En het maakt niets uit in welke plaats we komen (mijn PUmaatje en ik gaan altijd samen) want overal zijn we welkom. Bij elk project ontmoeten we nieuwe mensen en worden tijdens de vier repetities nieuwe gesprekken geopend, hoor ik de mooiste en indrukwekkendste verhalen. Bijzonder hoe mensen binnen deze projecten zich zomaar open durven te stellen aan iemand die zij helemaal niet kennen. De pauzes zijn soms gewoon te kort omdat je zó in gesprek bent. De volgende vraag -of beter- opmerking, die ik wel eens krijg is: rijd je dan elke keer zo ver voor deze projecten? ‘Maximaal een uur’ hebben we afgesproken. En dus is het antwoord op die vraag dan ook -ja-. Waarom? Omdat ik daardoor dus zulke prachtige mensen mag ontmoeten. Omdat ik nog altijd geen éigen gemeente heb. Omdat ik me dan juist gemeente voel. Mijn geloof kan delen. En omdat ik meer dan ooit heb ervaren dat het samen zingen zo verbind. 

De avond van het concert is elke keer weer feest. De reacties van mensen na die tijd altijd zó hartverwarmend. Indrukwekkend als iemand je verteld hoe hij geraakt is. Hoe een lauw hart weer aangevuurd werd. Heerlijk om te mogen uitdelen én te ontvangen voor, tijdens en na het concert.

Gisteravond hebben we weer zo’n heerlijke avond beleefd op Urk. Ik mocht een lied zingen dat gaat over het volgen van het voorbeeld dat de Schepping en Jezus zelf ons geven. ‘Als de hele schepping in aanbidding zingt, dan zal ik dat ook doen’. En dat doe ik dus. Zó graag en nog steeds binnen Praise United.

De zin: ‘U stierf om elk kostbaar kind te redden. Als U Uw leven gaf om hen te redden, dan zal ik dat ook doen’, sloot zo prachtig aan bij de opbrengst van de collecte voor Compassion. Bijna drie duizend euro om een jong kind uit de Dominicaanse Republiek te helpen voordat het in armoede terecht komt. Wauw!

Nee dus lieve mensen, het verveelt nog steeds niet.. (Sorry!)

 

 

Dag! 2016

Elk jaar op de laatste dag schrijf ik het voorbije jaar weer van me af. Voorheen op mijn tumblr blog, nu op mijn eigen website. Niet eens zo zeer voor de hele wereld om te lezen. Zo interessant is mijn leventje nu eenmaal niet. Wel omdat ik het fijn vind om me op deze manier weer bewust te worden van de Zegeningen in mijn leven. Verhuizen en muziek stonden voor mij persoonlijk centraal in dit jaar.

Muzikaal gezien heb ik veel mogen doen. Zingen is en blijft hetgeen wat ik het allerliefste doe. Ondanks mijn onzekerheden over mijn kunnen en zangkwaliteiten word ik blij van het repetitieproces en het mogen optreden. Het volledig kwetsbaar achter die microfoon kruipen. Reacties achteraf in ontvangst mogen nemen van mensen die zeggen te hebben genoten van mijn optreden. Ik weet natuurlijk dat ik geen professional ben, maar het spelen met de professionele teams smaakt zó ontzettend naar meer. Het feit dat ik voor de allereerste keer een staande ovatie ontving droeg daar op zeker erg aan bij! Wat was dat een bizarre gewaarwording! Grote dank ook aan de jongens van PU en Vier maten. Ongelooflijk dat ik elke keer weer de kans kreeg om te soleren. Het is jammer dat het voor een amateur zangeres altijd wat onzeker is welke projecten en mogelijkheden op je pad komen. Met name omdat ik zoekend ben naar projecten waarbinnen ik zelf ook word uitgedaagd. Maar ik hoop op weer veel leuks.

Zelf zingen blijft geweldig, maar het is ook heerlijk dat we dit jaar weer gaan schrijven voor alweer de derde voorstelling van TGNOP. Anderen laten shinen en hen laten meemaken en voelen wat ik zelf zo goed begrijp vind ik ook geweldig. Ik kijk er weer naar uit! (www.tgnop.nl)

We begonnen dit jaar met de eerste verhuizing. Wat waren we (en zijn we nog steeds) dankbaar dat we rijk gezegend zijn met lieve vrienden die hun huis aan ons afstonden. Zodat we met ons gezinnetje een fijn plekje hadden om een half jaar te overbruggen. De tweede verhuizing stond gepland in de zomervakantie. Tijdens deze vakantie hebben we keihard gewerkt om ons nieuwe huis af te maken. Het aan te kleden naar onze zin. We hadden ons uiteraard verkeken op de hoeveelheid werk dat er nog lag. Maar ook in deze periode mochten we ons rijk voelen met vrienden en familie die ons kwamen helpen. En zo kwam dan eindelijk de dag dat we mochten intrekken in ons eigen, nieuwe huis. Wat is het een heerlijk plekje!

Binnen ons gezin ervaren we een fijn gevoel van tevreden zijn en geluk. We hebben het goed en realiseren ons dat ook. Ik ben dankbaar voor mijn heerlijke kids en mijn fantastische man die mij zoveel ruimte gunt.

Ik ben een gezegend mens en weet dat ik dat allemaal uit de Hand van onze God heb mogen ontvangen.

Ik wens jullie allemaal een mooi en gezegend 2017.

 

 

De laatste (voorlopig?)

‘Zeg me alsjeblieft dat je zangles hebt’ zeg ik tegen het jonge meisje met de prachtige, warme stem die tijdens het Praise United XL concert een solo stuk zingt. Ze oogt relaxter dan dat ik dat ben. Hoewel ik niet gespannen ben maar voornamelijk ontzettend veel zin in dit optreden heb. Het doet me weer realiseren dat de spijt over het niet volgen van een muzikale opleiding nog steeds als een knoop in mijn maag genesteld zit.

Zingen met dit team en op podia als deze doet me veel. Meerstemmig zingen is zo geweldig en tijdens deze projecten gebeuren er zulke gave dingen binnen zo’n koor vol onbekenden. Binnen deze 4 weken zie je reserves wegvallen en mensen tot elkaar komen. Zoetsappig? Wellicht. Maar het gebeurd nu eenmaal. In 2016 heb ik met 4 projecten meegezongen. Bij elk eindconcert wist ik dat het volgende project alweer in de agenda stond. Een ‘geruststellend’ idee. Afgelopen zaterdag was het laatste concert dat in mijn agenda stond. En deze keer reed ik met met een iets leger gevoel naar huis. Het is nog niet helemaal duidelijk wat er in 2017 binnen de mogelijkheden ligt. Ik trek dat niet zo lekker merk ik.

Maar ondertussen verheug ik me ook weer op de volgende koorprojecten die hopelijk ook in 2017 binnen de mogelijkheden liggen. Want tsja, dat jasje zit me als gegoten..

img_3680

Zingen voor gave mensen

Dat deed ik, gisteravond. De dag voor de mantelzorgers werd voor zorgers van Urk afgesloten met een feestelijke avond vol workshops, creativiteit én muziek. Samen met Rik en Ted verzorgde ik een fijn muzikaal uurtje. Dit werd gevolgd door een workshop zingen (o.l.v. Ellen Zieleman) voor de mantelzorgers. Daarna brachten we onze muzikale dank over aan hen door middel van een lied waarvoor speciaal voor hen een nieuwe tekst is gemaakt. Het was fijn te merken dat men er van genoot en dat er hier en daar een traantje te zien was. Het voelt goed wanneer we dit voor deze doelgroepen mogen doen en we daarna de lieve reacties in ontvangst mogen nemen.


Ook zit ik weer middenin twee koorprojecten (Praise United XL en Vier Maten Glimlach) en zal ik ook in ‘mijn eigen kerk’ (het voelt nog een beetje gek wanneer ik dat zeg, omdat ik nog niet zo lang deze kerk bezoek) tijdens de kerstnachtdiensten wat gaan zingen. Ik merk dat ik het gewoon weer heerlijk vind om zo veel met muziek bezig te zijn. Zelf ook weer op de planken te staan en zo ontzettend veel te leren. Op zanggebied merk ik dat met name het mogen zingen met Martin en Henk tijdens de koorprojecten me passen als een jasje. Ik geniet er van en vorm steeds meer dromen in mijn hoofd waarvan ik alleen maar hopen kan dat ze ooit eens uitkomen.

En dan is er natuurlijk nog mijn geliefde Theatergroep Noordoostpolder. Vanmorgen kwamen we voor het eerst weer even samen als bestuur. Vanaf januari zullen de schrijfsessies weer beginnen en hopen we een mooi, muzikaal script te mogen maken voor alweer de derde voorstelling. Omdat ik zelf ook weer zo actief ben en ook mijn mede bestuursleden drukker zijn geworden hebben we het met elkaar gehad over de verschillende taakverdelingen. Ik geniet zo enorm van het zélf weer zingen dat ik daaraan zeker óók prioriteit wil kunnen blijven geven. Wat is het dan fijn in een team te mogen werken die je én met de beide benen op de grond houdt én je de vrijheid gunt om dromen na te jagen.

Dit laatste geldt niet in de minste plaats voor die lieve man van mij. Die man die mij ook alle ruimte en vrijheid gunt. Die er is, als ik er niet ben. Die ziet dat ik zo gelukkig word van dat wat ik doe. Dat zingen net zo bij mij hoort als de krullen op mijn hoofd. Dat ik echt niet zonder kan. Hij kent mij. En houd desondanks van mij (hoe bestáát het! 🙂 ) En door hem ben ik, ik..

Concert Vier Maten Glimlach: 3 december 2016 Posthuis Theater Heerenveen

Concert Praise United XL: 17 december 2016 IJsselhallen, Zwolle

Ticket verkoop: AT-Tickets

Spannend

Eigenlijk van de zotte. En een heel klein beetje narcistisch.. Een website maken over jezelf. En toch heb ik het vandaag gedaan. Omdat ik in de laatste jaren weer zo druk ben met mijn allergrootste passie: zingen en theater maken. En omdat ik hoop dit nog vaker te mogen doen. Zingen bij State of Mind en in de projectkoren, regisseren en ontwikkelen van muziektheater stukken binnen TGNOP en in ontwikkeling tijdens de zanglessen van Barbara. Het is me allemaal zo vreselijk lief. Nu ik weer zo druk ben merk ik toch de spijt in mijn hart. Spijt dat ik 22 jaar geleden niet de keuze heb gemaakt om een theateropleiding te volgen.

Wie weet wat het me gebracht had.

Ik heb mijn werk niet kunnen maken van de muziek. En dus probeer ik nu zoveel mogelijk te spelen, te zingen en te leren in mijn vrije tijd. En dat is leuk. Meer dan leuk. En het smaakt naar nog zoveel meer. Dus ik zing. Zoveel mogelijk. In theaters, in de kerk, in instellingen. Waar dan ook. Excuus aan mijn lieve gezin en mijn (nieuwe) buren. Maar ik blijf zingen.

Want wie weet wat het me nog brengt.