Het Leger des Heils?

Sinds enige tijd mag ik een paar uur van mijn week inzetten als vrijwilliger voor Het Leger des Heils.

“Het Leger des Heils, Marion? Past dat wel echt bij jou?”

Die vraag heb ik mij zelf ook wel een aantal keren gesteld. Het Leger heeft immers misschien een wat ‘stoffig’ imago. Dus of het wel echt bij me zou passen was soms een vraag die me wel eens door mijn hoofd spookte. Nu ik wat verder ben realiseer ik me dat het Leger en Marion volgens mij prima samen gaan! Het Leger werkt al een poos aan de identiteit en startte in de afgelopen periode zodoende met een aantal vernieuwende pioniersplekken.

Ik raakte betrokken via een van mijn muzikale contacten die op dat moment nog niet voor het Leger werkzaam was. Martin had een droom op zijn hart om een nieuwe geloofsplek/gemeenschap te starten en hij deelde deze droom met de bewoners (Rolf en Judith) van de locatie waar deze plek vorm zou krijgen. De gesprekken over mijn betrokkenheid startte nadat ik de keuze maakte om me te laten dopen en ik vroeg of Martin dat wilde doen. Hoewel hij zich er zelf misschien niet van bewust was, liep hij toch al een hele poos met mij op in mijn geloofsreis van de afgelopen jaren. Het leek me daarom mooi wanneer hij degene was die de doop voltrok. Hij wilde het doen en het idee om voor de doopdienst de locatie van de nieuwe geloofsplek te gebruiken, ontstond. Ik hernieuwde mijn contact met Judith en ontmoette Rolf.

Na mijn doop kregen ook de eerste samenkomsten van zininZwolle vorm. Ik koos er voor deze samenkomsten te bezoeken omdat ik een plek zocht waar mijn persoonlijke geloof meer mocht groeien en waar ik mocht leren en ontwikkelen. Een plek waar ik samen met reisgenoten verder mocht wandelen op mijn geloofsreis. Ondertussen werd Martin door Het Leger des Heils gevraagd om als pionier voor hen aan de slag te gaan. Zo kreeg zininZwolle de mogelijkheid om verder bloeien als een van de vernieuwde ‘Fresh Expressions’ pioniersplekken van Het Leger. Ik voelde me zo thuis op deze plek, op deze reis en binnen dit team waarin ik steeds meer werd betrokken. Ik voelde dat God er bij was. En ik werd deel van het kernteam. Ik koos dus niet bewust voor een vrijwilligersrol bij Het Leger des Heils, ik koos simpelweg voor zininZwolle. Ik leerde dat de missie van zininZwolle (en van het Leger) niet alleen was om elke zondag een fijne samenkomst te organiseren. Ik leerde dat de missie nog veel breder is. Dat de missie van het Leger zoveel meer omvat dan alleen het kerkgenootschap. Ik mag het Leger steeds een beetje beter leren kennen. En ik merk daardoor dat mijn keuze niet meer alleen voor zininZwolle is, maar dat ik dus ook kies voor Het Leger des Heils.

Ik kan dan ook niet wachten tot we, na deze coronaperiode, eindelijk de mouwen op kunnen stropen en binnen zininZwolle breder met de missie van het Leger aan de slag kunnen gaan. Want wat een missie is dat. Niet een naar binnen gekeerde missie. Maar een uitd(r)agende, hands-on missie. In de voetsporen van Jezus. Aan de slag! En ik hou van aan de slag. En van Jezus 🙂

Heeft het Leger nog een aantal stappen te zetten als het op imago aankomt? Ik denk dat dat op bepaalde vlakken zeker zo is. En ik zie dat er al hele mooie stappen worden gezet. En dat de prachtige missie blijft. Ik kijk er naar uit om daar een klein steentje aan bij te mogen dragen.

Misschien zie ik je nog eens binnen zininZwolle? Je bent van harte welkom!

Eindeloze tunnel

Eindeloze tunnel

Ik word verdrietig van de lockdown. Van de wéér aangescherpte maatregelen. Ik ging 1 keer per week de deur uit en ook dat mag nu niet meer. Ik heb geen fysieke contacten meer buiten mijn eigen gezin. Ik moet werken en onderwijs aan mijn kinderen combineren waardoor ik op beide vlakken niet meer 100% inzet kan geven. Ik ben een doener. Ik wil onder de mensen zijn. Ik wil weer lang tafelen met al m’n vrienden sámen. Ik wil mijn zakelijke contacten bezoeken. ‘Mijn’ mensen uit mijn geloofsgemeenschap weer zien. Ik wil weer zingen met 100 andere mensen. Ik wil weer een leven buiten mijn huis. Dat is wat mijn leven kleurt. Waar ik zó blij van word. Waar ik van oplaad. Waardoor ik geïnspireerd word. Waardoor ik op alle andere vlakken van mijn leven het beste uit mezelf kan halen. En er is momenteel helemaal geen enkel zicht op wanneer dat wél weer kan. Het voelt soms alsof de tunnel eindeloos is…

Ik wil hier vanaf.

En ik ben geen wetenschapper. Geen IC professor, geen immunoloog. Ik ben geen landsbestuurder. Ik kies er voor om te vertrouwen dat al die mensen (wereldwijd) die bovenstaande wél zijn niet spelen met de levens van de totale wereldbevolking. Ik kies er voor om te vertrouwen dat al die rottige, verwoestende maatregelen die worden opgesteld het beste kwaad zijn van de kwaden waartussen elke dag weer gekozen moet worden. Ik kies niet voor mezelf. Ik kies voor ons. En dus kies ik er voor om, verdrietig en jankend, de maatregelen te volgen.

En wat ik ook doe? Ik probeer uit alle macht mijn eigen zegeningen te blijven zien. Omdat ik ook weet dat er mensen zijn met dezelfde gevoelens over deze lockdown die deze zegeningen niet hebben. Ik kijk naar mijn vijftal. Ik lach om onze gekke hond. Ik dank voor mijn bord eten, voor alle digitale mogelijkheden en mijn warme bed. Ik dank voor online escaperooms en skype avondjes met mijn vrienden. Ik dank voor mijn baan en mijn collega’s. Ik dank voor de juffen, meesters en docenten van de scholen van mijn kinderen. Ik dank voor de overheid en de experts die nog zoveel harder werken om ons land hier doorheen te loodsen.

Ik dank. Met een zwaar gemoed. Maar ik dank voor de rijkdom waarin ik deze wereldwijde crisis (mag) doorsta(an).
En ik bid voor een ieder die niet op deze manier kan kijken, voelen omdat er zoveel meer ellende in hun leven is dan ik me voor kan stellen…

Wat een jaar was je…

Wat een jaar was je…

We beloofden elkaar: meer tijd samen. We hebben in de eerste drie maanden echt veel tijd aan elkaar besteed. Lekker gegeten, mooie voorstellingen gezien. Het versterkte dat waar we in 2019 zo voor geknokt hebben. Het was het inlossen van een belofte aan elkaar. En het zijn dierbare momenten geweest en mooie herinneringen geworden. En ik voelde me gezegend met de tijd en met hem aan mijn zijde.

We kregen die tijd die we voor elkaar wilden nemen. Op een wijze die niemand van te voren had kunnen bedenken. Thuis, aan onze keukentafel. Onze keukentafel dat een belangrijke, veilige, fijne plek in ons huis is. Ik deed er mijn werk, we ‘onderwezen’ (zo mogen we het niet eens noemen. Want onderwijzen is een vak waarvoor ik zóveel meer respect heb gekregen) er onze kinderen zo goed als we konden. We aten er ons eten dat ik zelf weer kookte in plaats van hij omdat hij vaker eerder thuis was dan ik. Ik herontdekte de lol in koken. We dronken er onze koffie, maakten plannen en voerden diepe gesprekken met elkaar en met de meiden. En ik voelde me gezegend met de tijd en ons fijne huis.

We beleefden een warme lente en zomer. En we genoten er van. Onze dochter werd 16. We zijn zo rijk met geweldige familie en vrienden en zij zorgden voor een onvergetelijke verjaardag voor haar en haar zusje. Een lange stoet versierde auto’s en fietsen van vrienden, vriendinnen en familie reden toeterend, joelend en zingend voorbij. Prachtige filmpjes zijn voor ze gemonteerd en ze voelden zich enorm jarig. En ik voelde me gezegend met de tijd al die fantastische mensen om ons heen.

We vierden vakantie in eigen land. Onze kinderen stapten heel snel over de teleurstelling van ‘niet naar Italië’ heen en begonnen enthousiast onze dagjes uit mee te plannen. We zette een mega zwembad op in onze tuin en ze maakten er dankbaar gebruik van. We aten van de bbq. We zagen nieuwe stukjes van ons eigen land. Roetsjten van achtbanen, voeren door de weerribben, slenterden door Deventer, beklommen een hoge kerktoren, klommen door de boomtoppen en zij (en wij) genoten van álles. En ik voelde me gezegend met de tijd voor elkaar en mijn fantastische kinderen.

Ik mocht betrokken zijn bij de bouw aan een bijzondere pioniersplek. Ik ontmoette er nieuwe mensen. Ik leerde anderen en mezelf beter kennen. Ik leerde, incasseerde, ontdekte, werd opgebouwd en uitgedaagd. Ik ging op reis met God. Met reisgenoten en een team die me daarmee hielpen en waarin ik ook mocht zoeken naar mijn eigen plek. En dat ging soms met vallen en opstaan. Maar vooral veel opstaan. Elke keer mochten we weer opstaan om samen met God verder te gaan. En zo mag deze mooie plek steeds meer vorm krijgen waar niet alleen ik me steeds meer thuis voel. En ik voelde me gezegend met de tijd en met zininZwolle.

Een nieuwe, langgekoesterde baan kwam. Geen onregelmatige diensten meer. Structuur, regelmaat en nieuwe uitdaging. Alles viel op z’n plek. Ik vond mijn draai in het thuiswerken, net als mijn collega’s en we merkten dat thuiswerken ook voordelen met zich meebrengt. Een nieuwe, fijne flow in ons huishouden bracht rust en uitgerust. En ik voelde me gezegend met de tijd en ons werk.

We versierden ons huis. Want het werd december. En net als velen begonnen we daar veel eerder mee dan normaal. In onze wijk zagen we, veel eerder dan normaal, al verlichtte tuinen en huizen. Met onze vrienden verzonnen we Skype-momenten en we trapten af met een heerlijke bingo avond. We speelden ‘wie ben ik’ en deden een intro-quiz. Zelfs een escaperoom kwam op de agenda. Niet bij elkaar komen omdat we zuinig zijn op elkaar, omdat onze vriendin een zorgtopper is en zo keihard werkt en voor wie ‘tijd’ nóg schaarser is, omdat Corona toesloeg bij een van ons. Het deed zo pijn om zoveel belangrijke dingen samen niet te kunnen. Maar we houden van elkaar en daarom doen we zoveel niet. En ik voel me gezegend met de (Skype)tijd. Met de creativiteit van onze vriendengroep en met de Liefde tussen ‘onze’ mensen.

2020. Je gaat de boeken in als een moeilijk, pijnlijk en -voor heel veel mensen- een kapot en hartverscheurend jaar. Mijn hart gaat uit naar een ieder die dit jaar zo heeft ervaren.

Het missen van mensen en de fysieke omgang met elkaar begint ook bij mij pijn te doen. Het kost me meer moeite om mijn kop ervoor te houden. 2021 zal hierin nog niet direct verbetering brengen. En toch zijn het bovenstaande lichtpunten die ik in mijn hart bewaar. Die ik meeneem naar het nieuwe jaar. En die ik in 2021 weer probeer te blijven zien. Ondanks moeite en pijn. Dat is mijn voornemen. Oh, en toch echt eens die tien kilo er af. Dat ook.

Ken je mij? Wie ken je dan?

Ken je mij? Wie ken je dan?

Ik ben mij er van bewust dat hetgeen ik uitstraal vaak niet strookt met hoe ik echt in elkaar zit. 

Ik ben daar vaak ook best open over. Op het moment dat iemand mij niet goed genoeg kent kan deze discrepantie tussen mijn buitenkant en mijn binnenkant problemen geven. Met name omdat mijn buitenkant ten opzichte van mensen waarmee ik niet een direct persoonlijke connectie heb ook weer anders is dan bij mensen bij wie ik dat wel voel. Alsof mijn drempels wat meer wegvallen bij mensen met wie ik oppervlakkiger contact heb. Bij hen durf ik meer van mijn eigen mening te ventileren. Durf ik meer op te staan voor dat wat ik ervaar, vind, voel én wil. 

 

Als ik dieper contact met je voel, om je geef of het gewoon belangrijk vind dat onze relatie ‘goed is’ vind ik dat moeilijker. Juist in die relaties (vriendschappelijk, collegiaal of zakelijk) kunnen er situaties ontstaan waarin je even niet op je gemak bent. Of waarin je elkaar even niet goed begrijpt. Of simpelweg de balen van de acties van een ander hebt. Je hebt immers met de ander van doen. Logisch dat dat niet altijd soepeltjes verloopt. Als ontvanger vind ik het fijn wanneer iemand met me deelt wat er op het hart ligt. Ik vind het soms moeilijk om mezelf ten opzichte van een ander te positioneren dus houd ik er van wanneer men eerlijk met me durft te zijn. Ook als eerlijk zijn een beetje pijn doet. En mijn onzekerheid aanwakkert. Toch kun je juist vanuit die eerlijke feedback verder bouwen aan je contacten en weet je waar je aan toe bent. 

 

Maar wat vind ik het moeilijk om deze zaken zelf ten opzichte van een ander onder woorden te brengen. Om te vertellen dat ik me rot voel door wat er tussen de ander en mij gebeurd. Of dat bepaalde zaken me onzeker maken, ik iets vervelend vind. Angst is hierin mijn slechte raadgever. Ik vul snel voor de ander in wat zijn of haar reactie zal zijn. En die schat ik vaak niet positief in. Ik ben me er erg van bewust dat ik vooral hele fijne contacten en prachtige vriendschappen heb met mensen die beslist open staan voor dit soort zaken. Ze zouden me niet veroordelen of me een zeurpiet vinden wanneer ik gewoon uitspreek wat ik voel. En dus train ik mezelf door het te doen. Juist bij die mensen met wie ik connectie voel. Gelukkig gaat het in mijn relaties over het algemeen heel prettig en kom ik niet regelmatig in situaties waarin ik de theorie in praktijk hoef te brengen.

 

Toch zullen er ook mensen zijn die zeggen dat deze ontboezeming niet strookt met hun beeld van mij. Misschien ook wel omdat zij juist wél hebben ervaren dat ik niet op mijn bekkie ben gevallen en situaties kunnen benoemen waarin ik heel duidelijk kon aangeven wat ik ‘er van vond’. Ik kan inderdaad soms toch mijn momenten hebben. En soms zijn dat ook niet altijd mijn ‘finest moments’ omdat mijn mond zo nu en dan ook sneller handelt dan mijn tact. 😊 Bovenstaande lijkt dan wat tegenstrijdig nietwaar? Maar vaker zijn dit soort momenten voorafgegaan aan dagen en dagen overdenken en uitstellen. Wat je waarschijnlijk ook niet weet is dat ik nachten piekeren kan nadat ik in zo’n situatie ben geweest. Een heel gesprek blijf analyseren om na te gaan wat ik had gezegd. En hoe. En hoe dat overkomen kon. Of het anders had gekund. Of ik er wel goed aan heb gedaan. Of het beeld dat je van mij hebt nu niet ineens heel anders is. En of je nu niet toch twijfelt aan mij, mijn intenties of mijn professionaliteit. Doodvermoeiend.. En ik weet, voor velen zo herkenbaar..

 

Een buitenkant kan mensen er van weerhouden moeite te willen doen om de binnenkant van jou te leren kennen en daarmee wordt hen wellicht iets prachtigs ontnomen!

Elk mens is opgebouwd uit meerdere en diepere lagen. En in sommige gevallen kan een buitenkant echt anders zijn dan een binnenkant. Het is een ontwikkelpunt om die buitenkant wat meer te synchroniseren met de binnenkant. Eerlijker ook. Voor de ander, maar zeker ook voor jezelf. 

 

Ken je mij? Wie ken je dan? 

Kennen wij jou? Wie kennen wij dan?

 

Het loont soms de moeite om verder te kijken dan die buitenste laag. 

Probeer eens iets vaker die (zogenaamd) onschendbare buitenste laag die mensen er van weerhoud om je écht te kunnen zien, poreuzer te maken. Zodat het inkijkje in wie jij echt bent zichtbaar wordt en mensen prachtige én herkenbare zaken zullen zien. Mensen moeten immers ook wel de kans krijgen om jou echt te leren kennen.. Deze woorden zijn wellicht het allermeeste op mezelf van toepassing. ‘Life is a jerny’, zal ik maar zeggen. En ik ben nog onderweg.. 😉

Mijn vader

Mijn vader loopt nog met me op

Ook al is dat dan niet echt

Ik hoor zijn stappen naast me

En versta wat hij me zegt


Mijn vader is een deel

Van wie ik vroeger was

Van wie ik nog zal zijn

Zijn stem is mijn kompas

 

Mijn vader is niet hier

Op aarde, echt bij mij

Maar hij is in de hemel

Met Jezus heel dicht bij

 

Mijn vader kende Jezus

En had er moeite mee

Om Zijn Liefde aan te nemen

Dus geloofde ik voor twee

 

Ik geloof dat Hij mijn vader

In Zijn open armen nam

Op die dinsdag in oktober

Toen mijn lieve vader,

Thuis kwam..

Kan ik iets voor jou doen vandaag?

Kan ik iets voor jou doen vandaag?

 

Het is een simpele vraag. Heel ingewikkeld is het niet.. Vanochtend bedacht ik me dat, als het op de praktijk aankomt, ik deze vraag best wat te weinig stel. Wat ik wél regelmatig zeg is: ‘Als ik je helpen kan dan roep je maar hoor!’ Ook goed toch? Of misschien toch wel erg vrijblijvend? Eigenlijk wel misschien. Je weet vaak wel dat wanneer je zoiets zegt, de ander niet heel snel geneigd is om ook echt om hulp te vragen. ‘Nou ja, ik heb het in ieder geval wel aangeboden’. En zo is het ook wel natuurlijk.

‘Kan ik iets voor jou doen vandaag?’

Misschien stel ik die vraag ook niet vaak genoeg aan specifieke personen omdat ik het gevoel heb dat zij het zelf ogenschijnlijk prima onder controle hebben. Waar zou ik ze dan nog mee moeten helpen? Hoezo zouden ze daar op zitten wachten? Wat zou ik überhaupt dan kunnen doen?

‘Kan ik iets voor jou doen vandaag?’

Iemand vroeg ooit eens aan mij: ‘Ben jij iemand die dienend (dienstbaar aan een ander) is?’ Ik besefte dat ik op dat vlak wellicht nog wel wat te ontwikkelen had. Niet dat het feit dat dat bij mij iets minder karakteristiek is nou meteen zo erg zou zijn. Maar het is wel een heel mooie eigenschap om verder te ontwikkelen op een manier die bij je past.

‘Kan ik iets voor jou doen vandaag?’

Deze gedachten bleven zo wat resoneren in m’n hoofd. En ik besloot om een aantal (juist niet erg voor de hand liggende) mensen deze vraag gewoon te stellen. ‘Kan ik iets voor jou doen vandaag?’ En dat voelde eigenlijk best al heel goed. Deze vraag zal ik dus eens wat vaker gericht gaan stellen. En misschien is het antwoord: ‘Ja, wat fijn!’ En misschien is het antwoord: ‘nee’ of: ‘vandaag eigenlijk niet’.

En dat is helemaal oké. Maar alleen al het oprecht stellen van deze vraag is in alle tijden, maar zeker in de tijden van nu, misschien wel van veel meer waarde dan je je nu kunt bedenken..

Paniekaanval

Paniekaanval

Vanochtend had ik een regelrechte paniekaanval.

Omdat ik echt even niet wist hóe ik morgen (als ik ook nog gewoon (thuis) moet werken en Allard er ook niet is) alle ballen in de lucht moest gaan houden. De kinderen gaan, in plaats van werken met wat herhalingslessen op werkbladen, weer echt door met hun werk. En dus liggen alle boeken en werkschriften nu thuis en moeten we daarmee aan de slag gaan. Ik wist even niet goed hoe. Het thuisonderwijs geven aan de kids, lessen die in boeken óf op 5 verschillende online omgevingen kunnen staan (en hóe weet ik nou waar welke les staat) én werken. EN WAAROM HEB IK 36 VERSCHILLENDE WACHTWOORDEN NODIG EN DOET DE FLASHPLAYER HET INEENS NIET MEER?!?!

Boem. Licht uit. Paniek. Janken. Mislukkeling. Waarom kan ik dit niet? Ik moet dit toch gewoon kunnen? Ik faal. Als moeder. Als echtgenote. Als werkneemster, collega. Als bemiddelingsmedewerker van 80 gastouders en de ouders die op mij rekenen. Ik zou een waardeloze moeder zijn én een waardeloze collega. Ik zou vast iedereen teleurstellen want hóe kan ik dat nou allemaal goed doen?

Later. Later als ik weer een beetje adem wijst Allard me op mijn gedrag. Over het niet meer voor rede vatbaar zijn. Over het effect dat dat op anderen heeft. En geeft hij me tips. En dan valt langzaam de zwaarte wat van mijn schouders.

‘S middags kijk ik naar een overdenking op Facebook. Zoals ik dat de afgelopen dagen vaker deed. Elke dag een stukje uit de bijbel. En terwijl ik uitgeblust op mijn bed lig te kijken en de woorden binnen laat komen voel ik weer échte rust en denk ik: ‘waarom zocht ik het vanochtend niet bij Hem?’ Waarom dácht ik er niet eens aan om me heel even terug te trekken en mijn focus op Jezus te leggen. Om te vragen om rust. En wijsheid. En geduld. Wat zou er zijn gebeurd als ik dat wél gedaan had?

En daar was de les die ik dus leren mocht vandaag; Vergeet Jezus niet als je het gevoel hebt dat je het zelf echt niet meer kan. Betrek Hem en vraag om hulp. Vernieuw je met Zijn kracht als het even op is. Het had me vast geholpen als ik even op adem gekomen was bij Hem. Niet alle uitdagingen zouden als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. Maar ik had het zeker weten wél anders benaderd als ik mijn hart met Zijn vrede en rust had laten vullen.

En nu? Nu heb ik aan mijn fijne grote tafel, in mijn heerlijke keuken drie werkplekjes klaar gezet. Met hun nieuwe, vandaag gevulde etuitjes. De indeling van hun werk verdeeld zodat ze om beurten met de laptop kunnen werken. Hun boeken liggen klaar en er is privacy gecreëerd door een gezellig bloemetje dat tussen ze in staat.

En nu ga ik morgen gewoon mijn best doen. Gewoon mijn best.

Houd vol!

‘Het Geloof’

‘Het Geloof is veroordelend, sluit buiten en accepteert mensen alleen als zij voldoen aan haar voorwaarden’

Nee, natuurlijk niet! Maar het is voor een deel van de mensheid wel hoe er onder andere over ‘DE gelovige’ wordt gedacht. Ik merkte dat vandaag ook weer. In een programma waarin aspirant politieagenten werden gevolgd vertelde een vrouwelijke politieagent over haar ervaringen binnen haar gezin toen zij na lang wikken en wegen uit de kast kwam. Na een rot tijd op een christelijke school vertelde ze haar ouders over wie ze is. Haar gelovige vader heeft het er tot aan de dag van vandaag moeilijk mee. Haar gelovige schoonzus zei haar dat ze haar geaardheid veroordeelde. De agent had het zo moeilijk in de opleiding. Ze worstelde met deze trauma’s uit haar verleden. Het was duidelijk dat ze lijd onder de houding die haar gezin heeft aangenomen en hoe ze moet vechten voor haar plekje binnen het gelovige gezin.

Zo vreselijk verdrietig.

Tijdens het beluisteren van haar verhaal begon ik -angstig- de generaliserende commentaren van menig Nederlander al te horen in mijn hoofd. Over hoe ‘Het Geloof’ het leven van dit meisje, want dat was ze eigenlijk nog, vergald had. Hoe het geloof dit meisje kapot heeft gemaakt. Hoe het geloof verdeeld en verscheurd. ‘Het Geloof’; oorzaak van oorlogen, terrorisme.

Ik weet dat er vaak zo wordt gedacht. Ik heb het vaak genoeg gehoord, gelezen. En daar zit ik dan. Als gelovige. Een christen die volgens mij helemaal niets kapot maakt. Die probeert zoveel mogelijk uit Liefde en compassie te leven en te handelen. Die probeert om de Liefde die Jezus ons gaf door te geven. Met vallen en opstaan. Ja, dat wel.. Maar Jezus zei: ‘Heb elkaar lief’. Niet: ‘Heb elkaar lief, behalve ….’

Nee, ik geloof niet dat het geloof dit meisje heeft beschadigd. Volgens mij hebben een aantal individuele mensen dat gedaan. Wrang in dit verhaal is dat dat juist de mensen zijn die voor haar het belangrijkste zijn. Wat jammer.. Wat was het mooi geweest als zij juist zónder oordeel en uit naam van Jezus vanuit Liefde en compassie hadden gereageerd. Wat een getuigenis van Jezus’ alomvattende Liefde had dat kunnen zijn!

Het geloof wordt vaak veroordeeld als het negatief in het nieuws komt zoals in dit voorbeeld. En aan de andere kant maar zo zelden erkend als bron van mooie dingen die ook gebeuren uit naam van het geloof. Als ik kijk naar wat bijvoorbeeld Het Leger des Heils doet. Voor álle mensen. Gelovig, niet gelovig, donker, blank, man, vrouw, allochtoon of autochtoon. Naar het voorbeeld dat Jezus gaf. Vanuit ‘Het Geloof’.  Mijn kinderen leren op hun christelijke school liedjes over Liefde, acceptatie, aardig zijn en omzien naar elkaar. Ze horen verhalen over samenwerken, helpen en voor elkaar opkomen. Het ontroert me steeds weer als ik mijn zoontje uit volle borst; ‘Een rivier vol van vrede. Een fontein vol van blijdschap. Ik heb lief als mijn Jezus in mijn hart’ hoor zingen. (ja, na de 400-ste keer ís het soms wat irritant aan het worden. Nobody’s perfect!).

Ook dat is ‘Het Geloof’. Of in ieder geval; Mijn Geloof. Waarin ik ver, heel ver van perfect ben, maar in ieder geval probéér een ieder Lief te hebben. Iedereen, niemand uitgezonderd…

galaten-5-14-2

Praise United

Of het, nu ik voor de tiende keer meedoe, niet een beetje gaat vervelen. Ik begrijp de vraag op zich wel. Maar het antwoord is volmondig -nee-. Bij elke nieuwe start ben ik een beetje nerveus. Geen nare nervositeit, meer verwachtingsvolle nervositeit. Alsof je bij iemand die je nog niet kent op bezoek gaat. Je komt op bezoek in een kerkgebouw van een gemeente. Ontmoet daar de mensen van die gemeente en die van omliggende gemeenten. En het maakt niets uit in welke plaats we komen (mijn PUmaatje en ik gaan altijd samen) want overal zijn we welkom. Bij elk project ontmoeten we nieuwe mensen en worden tijdens de vier repetities nieuwe gesprekken geopend, hoor ik de mooiste en indrukwekkendste verhalen. Bijzonder hoe mensen binnen deze projecten zich zomaar open durven te stellen aan iemand die zij helemaal niet kennen. De pauzes zijn soms gewoon te kort omdat je zó in gesprek bent. De volgende vraag -of beter- opmerking, die ik wel eens krijg is: rijd je dan elke keer zo ver voor deze projecten? ‘Maximaal een uur’ hebben we afgesproken. En dus is het antwoord op die vraag dan ook -ja-. Waarom? Omdat ik daardoor dus zulke prachtige mensen mag ontmoeten. Omdat ik nog altijd geen éigen gemeente heb. Omdat ik me dan juist gemeente voel. Mijn geloof kan delen. En omdat ik meer dan ooit heb ervaren dat het samen zingen zo verbind. 

De avond van het concert is elke keer weer feest. De reacties van mensen na die tijd altijd zó hartverwarmend. Indrukwekkend als iemand je verteld hoe hij geraakt is. Hoe een lauw hart weer aangevuurd werd. Heerlijk om te mogen uitdelen én te ontvangen voor, tijdens en na het concert.

Gisteravond hebben we weer zo’n heerlijke avond beleefd op Urk. Ik mocht een lied zingen dat gaat over het volgen van het voorbeeld dat de Schepping en Jezus zelf ons geven. ‘Als de hele schepping in aanbidding zingt, dan zal ik dat ook doen’. En dat doe ik dus. Zó graag en nog steeds binnen Praise United.

De zin: ‘U stierf om elk kostbaar kind te redden. Als U Uw leven gaf om hen te redden, dan zal ik dat ook doen’, sloot zo prachtig aan bij de opbrengst van de collecte voor Compassion. Bijna drie duizend euro om een jong kind uit de Dominicaanse Republiek te helpen voordat het in armoede terecht komt. Wauw!

Nee dus lieve mensen, het verveelt nog steeds niet.. (Sorry!)