Ik word verdrietig van de lockdown. Van de wéér aangescherpte maatregelen. Ik ging 1 keer per week de deur uit en ook dat mag nu niet meer. Ik heb geen fysieke contacten meer buiten mijn eigen gezin. Ik moet werken en onderwijs aan mijn kinderen combineren waardoor ik op beide vlakken niet meer 100% inzet kan geven. Ik ben een doener. Ik wil onder de mensen zijn. Ik wil weer lang tafelen met al m’n vrienden sámen. Ik wil mijn zakelijke contacten bezoeken. ‘Mijn’ mensen uit mijn geloofsgemeenschap weer zien. Ik wil weer zingen met 100 andere mensen. Ik wil weer een leven buiten mijn huis. Dat is wat mijn leven kleurt. Waar ik zó blij van word. Waar ik van oplaad. Waardoor ik geïnspireerd word. Waardoor ik op alle andere vlakken van mijn leven het beste uit mezelf kan halen. En er is momenteel helemaal geen enkel zicht op wanneer dat wél weer kan. Het voelt soms alsof de tunnel eindeloos is…

Ik wil hier vanaf.

En ik ben geen wetenschapper. Geen IC professor, geen immunoloog. Ik ben geen landsbestuurder. Ik kies er voor om te vertrouwen dat al die mensen (wereldwijd) die bovenstaande wél zijn niet spelen met de levens van de totale wereldbevolking. Ik kies er voor om te vertrouwen dat al die rottige, verwoestende maatregelen die worden opgesteld het beste kwaad zijn van de kwaden waartussen elke dag weer gekozen moet worden. Ik kies niet voor mezelf. Ik kies voor ons. En dus kies ik er voor om, verdrietig en jankend, de maatregelen te volgen.

En wat ik ook doe? Ik probeer uit alle macht mijn eigen zegeningen te blijven zien. Omdat ik ook weet dat er mensen zijn met dezelfde gevoelens over deze lockdown die deze zegeningen niet hebben. Ik kijk naar mijn vijftal. Ik lach om onze gekke hond. Ik dank voor mijn bord eten, voor alle digitale mogelijkheden en mijn warme bed. Ik dank voor online escaperooms en skype avondjes met mijn vrienden. Ik dank voor mijn baan en mijn collega’s. Ik dank voor de juffen, meesters en docenten van de scholen van mijn kinderen. Ik dank voor de overheid en de experts die nog zoveel harder werken om ons land hier doorheen te loodsen.

Ik dank. Met een zwaar gemoed. Maar ik dank voor de rijkdom waarin ik deze wereldwijde crisis (mag) doorsta(an).
En ik bid voor een ieder die niet op deze manier kan kijken, voelen omdat er zoveel meer ellende in hun leven is dan ik me voor kan stellen…

4 gedachtes over “Eindeloze tunnel

  1. Wees toch dankbaar dat er leven om je heen is, voor mensen die alleen zijn en nu nog meer alleen gaan worden is het ook heel erg moeilijk aan het worden. Ik red me wel maar voel me soms toch ook verdomd alleen.

    Like

    1. Dat las ik maar tis voor mensen die vaak hele dagen niemand zien heel akelig. Er is veel eenzaamheid niet zichtbaar aanwezig. Zeker nu de avondklok komt en er nog maar 1 iemand op visite mag komen.😘

      Like

  2. ❤️
    Ja, herkenbaar…!
    Mooi verwoord en ook voor jou Sterkte en succes maar weer.
    En inderdaad gelukkig nog steeds Zegeningen te tellen! 🙏🏻

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s