We beloofden elkaar: meer tijd samen. We hebben in de eerste drie maanden echt veel tijd aan elkaar besteed. Lekker gegeten, mooie voorstellingen gezien. Het versterkte dat waar we in 2019 zo voor geknokt hebben. Het was het inlossen van een belofte aan elkaar. En het zijn dierbare momenten geweest en mooie herinneringen geworden. En ik voelde me gezegend met de tijd en met hem aan mijn zijde.

We kregen die tijd die we voor elkaar wilden nemen. Op een wijze die niemand van te voren had kunnen bedenken. Thuis, aan onze keukentafel. Onze keukentafel dat een belangrijke, veilige, fijne plek in ons huis is. Ik deed er mijn werk, we ‘onderwezen’ (zo mogen we het niet eens noemen. Want onderwijzen is een vak waarvoor ik zóveel meer respect heb gekregen) er onze kinderen zo goed als we konden. We aten er ons eten dat ik zelf weer kookte in plaats van hij omdat hij vaker eerder thuis was dan ik. Ik herontdekte de lol in koken. We dronken er onze koffie, maakten plannen en voerden diepe gesprekken met elkaar en met de meiden. En ik voelde me gezegend met de tijd en ons fijne huis.

We beleefden een warme lente en zomer. En we genoten er van. Onze dochter werd 16. We zijn zo rijk met geweldige familie en vrienden en zij zorgden voor een onvergetelijke verjaardag voor haar en haar zusje. Een lange stoet versierde auto’s en fietsen van vrienden, vriendinnen en familie reden toeterend, joelend en zingend voorbij. Prachtige filmpjes zijn voor ze gemonteerd en ze voelden zich enorm jarig. En ik voelde me gezegend met de tijd al die fantastische mensen om ons heen.

We vierden vakantie in eigen land. Onze kinderen stapten heel snel over de teleurstelling van ‘niet naar Italië’ heen en begonnen enthousiast onze dagjes uit mee te plannen. We zette een mega zwembad op in onze tuin en ze maakten er dankbaar gebruik van. We aten van de bbq. We zagen nieuwe stukjes van ons eigen land. Roetsjten van achtbanen, voeren door de weerribben, slenterden door Deventer, beklommen een hoge kerktoren, klommen door de boomtoppen en zij (en wij) genoten van álles. En ik voelde me gezegend met de tijd voor elkaar en mijn fantastische kinderen.

Ik mocht betrokken zijn bij de bouw aan een bijzondere pioniersplek. Ik ontmoette er nieuwe mensen. Ik leerde anderen en mezelf beter kennen. Ik leerde, incasseerde, ontdekte, werd opgebouwd en uitgedaagd. Ik ging op reis met God. Met reisgenoten en een team die me daarmee hielpen en waarin ik ook mocht zoeken naar mijn eigen plek. En dat ging soms met vallen en opstaan. Maar vooral veel opstaan. Elke keer mochten we weer opstaan om samen met God verder te gaan. En zo mag deze mooie plek steeds meer vorm krijgen waar niet alleen ik me steeds meer thuis voel. En ik voelde me gezegend met de tijd en met zininZwolle.

Een nieuwe, langgekoesterde baan kwam. Geen onregelmatige diensten meer. Structuur, regelmaat en nieuwe uitdaging. Alles viel op z’n plek. Ik vond mijn draai in het thuiswerken, net als mijn collega’s en we merkten dat thuiswerken ook voordelen met zich meebrengt. Een nieuwe, fijne flow in ons huishouden bracht rust en uitgerust. En ik voelde me gezegend met de tijd en ons werk.

We versierden ons huis. Want het werd december. En net als velen begonnen we daar veel eerder mee dan normaal. In onze wijk zagen we, veel eerder dan normaal, al verlichtte tuinen en huizen. Met onze vrienden verzonnen we Skype-momenten en we trapten af met een heerlijke bingo avond. We speelden ‘wie ben ik’ en deden een intro-quiz. Zelfs een escaperoom kwam op de agenda. Niet bij elkaar komen omdat we zuinig zijn op elkaar, omdat onze vriendin een zorgtopper is en zo keihard werkt en voor wie ‘tijd’ nóg schaarser is, omdat Corona toesloeg bij een van ons. Het deed zo pijn om zoveel belangrijke dingen samen niet te kunnen. Maar we houden van elkaar en daarom doen we zoveel niet. En ik voel me gezegend met de (Skype)tijd. Met de creativiteit van onze vriendengroep en met de Liefde tussen ‘onze’ mensen.

2020. Je gaat de boeken in als een moeilijk, pijnlijk en -voor heel veel mensen- een kapot en hartverscheurend jaar. Mijn hart gaat uit naar een ieder die dit jaar zo heeft ervaren.

Het missen van mensen en de fysieke omgang met elkaar begint ook bij mij pijn te doen. Het kost me meer moeite om mijn kop ervoor te houden. 2021 zal hierin nog niet direct verbetering brengen. En toch zijn het bovenstaande lichtpunten die ik in mijn hart bewaar. Die ik meeneem naar het nieuwe jaar. En die ik in 2021 weer probeer te blijven zien. Ondanks moeite en pijn. Dat is mijn voornemen. Oh, en toch echt eens die tien kilo er af. Dat ook.

Een gedachte over “Wat een jaar was je…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s