Vanochtend had ik een regelrechte paniekaanval.

Omdat ik echt even niet wist hóe ik morgen (als ik ook nog gewoon (thuis) moet werken en Allard er ook niet is) alle ballen in de lucht moest gaan houden. De kinderen gaan, in plaats van werken met wat herhalingslessen op werkbladen, weer echt door met hun werk. En dus liggen alle boeken en werkschriften nu thuis en moeten we daarmee aan de slag gaan. Ik wist even niet goed hoe. Het thuisonderwijs geven aan de kids, lessen die in boeken óf op 5 verschillende online omgevingen kunnen staan (en hóe weet ik nou waar welke les staat) én werken. EN WAAROM HEB IK 36 VERSCHILLENDE WACHTWOORDEN NODIG EN DOET DE FLASHPLAYER HET INEENS NIET MEER?!?!

Boem. Licht uit. Paniek. Janken. Mislukkeling. Waarom kan ik dit niet? Ik moet dit toch gewoon kunnen? Ik faal. Als moeder. Als echtgenote. Als werkneemster, collega. Als bemiddelingsmedewerker van 80 gastouders en de ouders die op mij rekenen. Ik zou een waardeloze moeder zijn én een waardeloze collega. Ik zou vast iedereen teleurstellen want hóe kan ik dat nou allemaal goed doen?

Later. Later als ik weer een beetje adem wijst Allard me op mijn gedrag. Over het niet meer voor rede vatbaar zijn. Over het effect dat dat op anderen heeft. En geeft hij me tips. En dan valt langzaam de zwaarte wat van mijn schouders.

‘S middags kijk ik naar een overdenking op Facebook. Zoals ik dat de afgelopen dagen vaker deed. Elke dag een stukje uit de bijbel. En terwijl ik uitgeblust op mijn bed lig te kijken en de woorden binnen laat komen voel ik weer échte rust en denk ik: ‘waarom zocht ik het vanochtend niet bij Hem?’ Waarom dácht ik er niet eens aan om me heel even terug te trekken en mijn focus op Jezus te leggen. Om te vragen om rust. En wijsheid. En geduld. Wat zou er zijn gebeurd als ik dat wél gedaan had?

En daar was de les die ik dus leren mocht vandaag; Vergeet Jezus niet als je het gevoel hebt dat je het zelf echt niet meer kan. Betrek Hem en vraag om hulp. Vernieuw je met Zijn kracht als het even op is. Het had me vast geholpen als ik even op adem gekomen was bij Hem. Niet alle uitdagingen zouden als sneeuw voor de zon zijn verdwenen. Maar ik had het zeker weten wél anders benaderd als ik mijn hart met Zijn vrede en rust had laten vullen.

En nu? Nu heb ik aan mijn fijne grote tafel, in mijn heerlijke keuken drie werkplekjes klaar gezet. Met hun nieuwe, vandaag gevulde etuitjes. De indeling van hun werk verdeeld zodat ze om beurten met de laptop kunnen werken. Hun boeken liggen klaar en er is privacy gecreëerd door een gezellig bloemetje dat tussen ze in staat.

En nu ga ik morgen gewoon mijn best doen. Gewoon mijn best.

Houd vol!

Een gedachte over “Paniekaanval

  1. Ach…. ik leef met je mee! Wat een gedoe soms hè?!!

    Wat mij de afgelopen maanden helpt, is het zinnetje: ‘als ik niet meer weet >watwieWie< kan inderdaad ook met een hoofdletter geschreven! 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s