Eindejaarsrelaas 2018

Zo. Inpakken en wegwezen met 2018. Natuurlijk had Allard gelijk toen hij zei dat het feit dat de klok aangeeft dat het 0:00 uur is geweest de gebeurtenissen uit 2018 niet verdwenen zijn. Nee, en voor een aantal zaken is dat maar goed ook. Maar toch voelt een nieuw jaar altijd weer als een verse start.. Een nieuwe kans, opnieuw beginnen.

2018 zal voor altijd het jaar zijn waarin ik mijn vader verloor. Het jaar waarin ik hem heb weggebracht naar de plek waar hij zou sterven. Nooit hadden we dat van te voren kunnen bedenken. Of op die dag, dat ik hem daar achter liet. De bezoekjes aan hem terwijl hij slechter en slechter werd. En toen de uiteindelijke dag van zijn sterven. Die ik zo intens beleefd heb met mama en Ferdinand. Maar ook met God. Hij was dichtbij me. Samen met mama heb ik papa zo dicht mogelijk bij God gebracht. Ik hoop dat hij het laatste stapje zelf heeft gezet.
We zijn nu 2,5 maand verder. Het gaat goed. Ik mis hem. Maar, -ja- het gaat goed. Het blijft zo ontzettend jammer dat hij al zo vroeg moest overlijden. Maar ik zie dat het met iedereen om mij heen eigenlijk best goed gaat. En ik voel dat dat met mij ook zo is. Op een andere manier is papa dicht bij me en gaat hij altijd met me mee..

2018 was dus een verlies-jaar. Niet alleen voor mij. Vreselijk nieuws over de gezondheid van een van onze vrienden. Het niet zo goed weten hoe we daar goed mee om kunnen gaan. Het proberen je niet op te dringen en er toch te willen zijn..
Het sterven van Harm sr. was ook intens. Moeilijk om je lieve vrienden te zien in het verdriet waar je zelf eigenlijk ook nog midden in zat. Wat een troost om te zien hoe onze meiden elkaar tot steun waren.  Hoe bizar om enkele weken na elkaar met onze vriendengroep weer een crematie te moeten meemaken.

Maar juist die vrienden maken het allemaal zo draaglijk. En zo mooi om te weten dat zij er altijd zullen zijn. Soms wat vaker, soms wat minder. Maar nooit met twijfel. Dank voor alles dat jullie doen..

Mijn waanzinnige gezin.. Zij geven mij zo veel Liefde. En ruimte om te kunnen zijn wie ik ben en te kunnen doen wat er op mijn hart ligt. Ik ben zo rijk met hen.. Zo trots op hen. Allard, voor jou heb ik soms geen woorden. Ik ben je niet waard. 🙂 Ik hou zo van je..

God was en bleef centraal staan in 2018. En ook in 2019 neem ik Hem weer mee. Ik mocht zo dichtbij komen tijdens de paas tour en in het Jozef project. Ik heb fantastische nieuwe mensen leren kennen. Ik heb de meest bijzondere momenten meegemaakt tijdens Jozef. Tussen de voorstellingen, tijdens de bidstonden waar vaak heel mooie dingen gebeurde. Waarin ik werd getroost. Waarin ik troosten mocht. Waarin ik intense Liefde van God voelde. Ik heb zo enorm gelachen, gedanst en gezongen.
Het jaar dat zo veel verdriet kende werd hierdoor voor mij zo enorm mooi afgesloten.

In nu stap ik 2019 in. Zonder papa, maar met een ieder ander die me zo lief is. Met een hele bups nieuwe vrienden die ik hopelijk snel weer zie. Met mijn sterke mama, mijn grote broer en mijn 5 liefdes thuis. En met God. Natuurlijk!

Dag 2018. Dikke doei! Ik dans 2019 in….

Een gedachte over “Eindejaarsrelaas 2018

  1. En ik verder met mijn sterke en lieven gezin, wat zijn jullie allemaal sterk geweest dit jaar en wat hebben we elkaar kunnen troosten. Dankbaar voor jullie, en mijn bonusgezin Erik, Daan, Nienke, Tim en Femke en Els en Andre. Ik hou van jullie allemaal. We gaan vol goede moed 2019 in en pakken de kansen die we krijgen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s