Papa

Je was ziek. Maar nog niet zo ziek dat je er nu al meteen aan dood moest gaan. En daarom ben ik het er dan ook helemaal niet mee eens dat dat nu wel zo is. Want het feit is dat je dood bent. En hoe vaak ik dat in de afgelopen weken ook al hardop heb gezegd, ik kan er nog steeds niet echt bij. Of ik wil er niet bij of zo. Alle clichés die worden benoemd en die ik zelf ook zeg kunnen dat ongeloof toch niet helemaal bij me wegnemen.

Het kakke van een cliché is dat ze meestal waar zijn. En dus zou je denken dat dat dan ook best een hoop verzacht. En ach, dat doet het eigenlijk ook wel. Want er ís jou nu eenmaal een hoop aftakeling bespaard gebleven. Er ís nu eenmaal ook een hoop zorg weggevallen. Mama’s toekomst ís nu weer wat vrijer en ze kómt nu weer meer tot zichzelf. Maar ik ben het er gewoon nog niet mee eens. Eigenlijk is dat nu, 3 weken na jouw overlijden, de conclusie die ik trek. Dat ik het allemaal zo intens jammer vind en dat ik het er niet mee eens ben.

De laatste 7 weken voor jouw sterven waren voor jou zo moeilijk te begrijpen. Je voelde je misschien alleen gelaten en wilde gewoon zo graag naar huis. En elke keer moest ik antwoorden dat dat niet kon. ‘Oh, jammer’, zei je de laatste keer dat ik je sprak. ‘Oh ja papa, dat vind ik ook zó jammer. Maar ik houd heel veel van jou’.

‘Ach pappie’, schreef ik op jouw kist. Ach pappie. Wat had ik je nog graag zoveel langer bij me gehad. Zoals je was voordat die ellendige FTD bezit nam van jouw prachtige zelf. Wat hadden we nog veel willen doen. Jij en ik. Jij en mama.

Het mocht niet zo zijn. En daarmee moet ik verder. Je kent me en jij weet dat ik dat kan. En dat weet ik zelf ook. In tegenstelling tot de afgelopen jaren waarin onze verhoudingen omgekeerd raakten ben je me nu weer vooruit. Ben jij nu verder dan ik. Voelt het nu alsof jij weer voor mij kunt ‘zorgen’. Mijn eerste optreden na jouw overlijden was al een paar dagen na jouw dood. Vrij onvoorbereid stond ik, druipend van het zweet, ‘Lopen op het water’ te soleren. Ergens was het fijn dat ik daarop niet voorbereid was. Hoewel mijn eerste reactie was dat ik dat écht niet wilde en ook niet kon besloot ik toch om het te doen. Ik kon me richten op jou. Want jij hoorde me zo graag zingen. En dus was dat liedje voor jou. En vanaf nu is elk liedje voor jou. Ook als ik het vergeet te zeggen.

Ik ben het er niet mee eens pap. Ooit zal het goed zijn in mijn hart. Ooit zal verdriet veranderen in ontroering en melancholie. Maar nu, nu voel ik verdriet. En heel veel Liefde. En met jou in mijn hart en de onmisbare troost en kracht van mijn God zal ik weer lopen op het water.

https://youtu.be/amsbJvpa9rY

Een gedachte over “Papa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s