Ik kan niet anders/mijn vader

Zo’n einde-van-het-jaar relaas. Ik doe het bijna elk jaar. Niet persé voor de likes of de reacties. Maar omdat schrijven me altijd oplucht op de een of andere manier. Vaak neem ik me voor om het niet te doen. Of om het wel te doen, maar dan niet online te zetten. En toch gebeurd ook dat bijna altijd toch wel. Gaat het dan toch om de likes? Om de ‘aandacht’? Om ‘weer even in de picture te staan’? Misschien wel. Misschien blijft dat toch een bepaalde behoefte binnen in mij. Of misschien is het omdat ik hoop dat mensen me dan misschien een beetje beter begrijpen. Zoals zoveel jaren twijfelde ik ook dit jaar weer. Zoals ik al zo vaak getwijfeld heb. Alleen net zo vaak voel ik me zoals ik me vandaag voel op oudjaarsdag en lucht het schrijven zo op. Hoe voel je je dan, Marion? Nou, melancholiek, verdrietig, dankbaar, blij. Zo’n mengeling van van-alles-en-nog-wat. De tijd vliegt me door de vingers en dit jaar ben ik me daar ineens zo extra van bewust. En hoewel ik dat andere jaren prima hebben kan, dit jaar gewoon effe niet.

Ik weet natuurlijk heel goed hoe dat komt. In de laatste maanden van dit jaar werd een bang vermoeden rondom het welzijn van mijn vader kneiterhard bevestigd. Na een verschrikkelijke dag waarin hij van onderzoek naar onderzoek ging en onze emoties zwaar op de proef werden gesteld kwam dan ‘het vonnis’: Meneer Apeldoorn heeft Fronto Temporale Dementie. FTD neemt je ‘zijn’ van je af. Dat wat en wie je altijd was snoept FTD genadeloos, stukje bij beetje en in een veel te snel tempo helemaal van jou en je geliefden af. Al je dromen, je passies, je interesses, je reserves, je begrenzing, je tact, je trots, je humor, je zelfstandigheid, je emoties: alles wordt opgeslokt door het monster van dementie. En natuurlijk zagen we al zolang dat er ‘iets’ was. Herkende mijn broer en ik onze vader niet meer in de man die voor ons stond. Mijn moeder haar man niet meer. Zijn omgeving stond voor raadsels en zorg over mijn lieve vader overheerste. Hij zelf was continue in verwarring en zo onzeker omdat hij maar niet snapte waarom mensen ineens zoveel moeite hadden met hem. En ook zijn fysieke achteruitgang werd en wordt elke keer weer zo snerpend scherp zichtbaar. Is elke keer weer zo oorverdovend confronterend.

In alle eerlijkheid vind ik het ontzettend moeilijk om nu naar mijn vader te kijken. De man die oprecht het hoofd van het gezin was. Alles maken kon dat zijn ogen zagen. Van elektriciteit aanleggen, tot badkamers verplaatsen. Eigenhandig dat oude huis aan de Burchtweg heeft verbouwd. Elke. vakantie.weer. Die na 12 jaar verbouwen met een gehuurde caravan met ons naar Hongarije reed voor mijn eerste buitenlandse vakantie. (we kwamen nauwelijks de heuvels op met die auto!) De man die me op zaterdagavond op mijn hart drukte UITERLIJK om half een buiten om de hoek van Chez te staan. En elke 5 minuten te laat betekende de volgende keer een half uur eerder thuis moeten zijn. Dus ik stond elke keer trouw 5 minuten voor tijd op die rot hoek. En elke keer stond hij daar op mij te wachten. De man die door weer en wind ’s ochtends vroeg op zijn zündapp naar zijn werk reed. Die op vrijdagavond ons zakgeld uitbetaalde van zijn overwerk-zakje. Met wie ik teut in een chinees restaurant een hele Bert Visscher conference naspeelde totdat zelfs het personeel achter de bar in een deuk lag. Die Sinterklaas speelde op zijn werk. Ik mis hem zo.

Maar dat wás niet alleen mijn vader. Dat ís nog steeds mijn vader.. Maar ik vind het moeilijk. En de toekomst is onzeker. Hoe zal het verder gaan. En wat betekent het uiteindelijk voor mij en mijn broer. Angstige vooruitzichten…

Mijn broer.. In elke moeilijke situatie zijn lichtpuntjes te vinden. En dit is een grote. Mijn broer en ik zijn door deze gezamenlijke zorg zoveel dichterbij elkaar gekomen. Onze gezinnen zoveel meer met elkaar verbonden. We zijn vrienden geworden en delen ook weer in een gezamenlijke vriendengroep. Hierdoor brengen we veel tijd door samen en dat stemt mij zo ontzettend dankbaar.

Ook mijn moeder moet en mag ik niet vergeten. Wat zij zo voor haar kiezen krijgt is niet mals en het voelt soms zo machteloos dat er nu nog zo weinig is waarmee zij praktisch geholpen kan worden. Eerst moet alles natuurlijk worden opgestart en dat hebben we liever gisteren dan morgen geregeld. En ook zij kampt met fysieke belemmeringen. Haar doof zijn, haar twee vormen van reuma. Het valt niet mee. Ze zoekt naar een weg die voor haar en mijn vader nog goed te bewandelen is. Maar we weten ook dat de situatie zo verrekte snel veranderd dat het ritme dat eindelijk lijkt te passen ineens weer wringen gaat en je wéér op zoek moet. Dood vermoeiend. En onze mogelijkheden zijn ook maar zo beperkt binnen onze jonge en drukke gezinnen waarin we zelf nog zo nodig zijn..

2017.. Raar jaar. Moeilijk jaar. Mooi jaar. Want wat mocht ik zíngen… En dat wilde ik zo graag.. Wat mocht ik God opzoeken. En ik heb Hem soms ook echt mogen vinden. En wat vecht ik soms met Hem. Maar ik mag weten dat Hij bij alles in mijn leven is. Het zou prettig zijn als ik dat ook echt zou mogen vóelen 😉 , maar desalniettemin mag ik het wéten. En daarop vertrouwen. Moeilijk is dat soms, of zelfs soms ronduit twijfelachtig maar ik ben in ontwikkeling hè.. Dan mag je het moeilijk vinden. Wie weet wat 2018 in dat opzicht nog brengt. En hoewel aan het einde van 2017 de dankbaarheid voor mijn gezin, mijn fantastische vrienden, mijn werk en alle Zegeningen echt wel overheerst mag 2018 wel komen. Ik zie er naar uit. Want dat 2017, nee, dat was hem niet echt..

3 gedachtes over “Ik kan niet anders/mijn vader

  1. lieve schatten , ik kan alleen maar zeggen , kippenvel
    bewonder juli moedig zijn ,
    je vaders machteloosheid, soms de wanhoop van je moeder
    Jullie hebben dit zo goed opgepakt
    zo met elkaar
    Hou elkaar vast , en verlies elkaar niet
    dank je voor deze uitleg
    dikke kussen voor allemaal
    groet Greet

    Liked by 1 persoon

  2. mooi geschreven, oprecht en eerlijk……bewondering voor je openhartigheid……..we voelen en bidden met jullie mee, heel veel sterkte de komende tijd en heel fijn dat je je aan je geloof kan vasthouden, het lijden blijft ons niet bespaard maar Hij is onze hoop en in Hem ligt onze toekomst en dat geeft kracht om door te gaan. hartelijke groet, Jos en Theresa Kuperus

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s